Tym razem nasze kroki kierujemy na czeską stronę Gór Orlickich. Celem wycieczki jest Suchý vrch (995 m n.p.m.) – szczyt znajdujący się na liście Sudeckiego Włóczykija. Trasę planujemy z przełęczy Červenovodské sedlo. Do przejścia mamy niecałe 6 km i około 200 m przewyższenia, więc zapowiada się krótka i przyjemna wędrówka.
Na przełęczy znajdują się dwa duże, płatne parkingi oraz Centrum Informacji Turystycznej. Parking można opłacić gotówką lub kartą w dwóch automatach, jednak podczas naszej wizyty płatność kartą nie była możliwa z powodów technicznych. Pani w informacji turystycznej poinformowała nas, że w takiej sytuacji nie musimy wnosić opłaty (drugi automat nie działał wcale). W centrum można pobrać darmowe mapy, kupić pamiątki lub zjeść coś ciepłego.
Przełęcz Červenovodské sedlo stanowi historyczną granicę między Czechami a Morawami, a jej nazwa pochodzi od pobliskiej miejscowości Červená Voda. W kierunku szczytu prowadzi zielony szlak oraz asfaltowa droga. Na podejście wybieramy szlak, który łagodnie i dość szeroką leśną drogą prowadzi pod górę.
Pierwszym wzniesieniem, na które docieramy, nie jest jeszcze Suchý vrch, lecz Prostřední vrch (872 m n.p.m.). Szczyt osiąga się dość szybko. Nie ma tu tabliczki, widoków ani innych atrakcji – jedynym charakterystycznym elementem jest reper geodezyjny, znajdujący się około 20 metrów na prawo od ścieżki.
Z Prostředniego vrchu schodzimy na przełęcz Hvězda, gdzie szlak ponownie na chwilę spotyka się z asfaltową drogą. Trzymamy się jednak oznaczeń – do zielonego szlaku dołączają również czerwone znaki. Droga nie zmienia swojego charakteru, a po około 400 metrach podejście staje się nieco bardziej odczuwalne. Wkrótce docieramy na szczyt Suchý vrch.
Na wierzchołku znajdują się dwie anteny oraz zabudowania techniczne, brak natomiast tabliczki szczytowej. Po kilku zdjęciach schodzimy do położonego tuż pod szczytem schroniska Kramářova chata. Obiekt powstał w latach 1926–1928 i na przestrzeni lat pełnił różne funkcje. Początkowo służył turystom, później został przejęty przez niemiecką armię, która utworzyła tu ośrodek rehabilitacyjny dla lotników. Następnie był ośrodkiem wypoczynkowym armii czechosłowackiej. Opuszczony w latach 90., popadł w ruinę i ostatecznie spłonął w 2003 roku. Odbudowę rozpoczęto w 2010 roku, a w 2012 schronisko ponownie oddano do użytku turystom.
Obecnie Kramářova chata oferuje bufet, restaurację oraz około 40 miejsc noclegowych. Przy schronisku działa również płatna wieża widokowa – żetony można kupić w bufecie. Z wieży rozciągają się widoki we wszystkich kierunkach. Przy dobrej pogodzie można dostrzec Masyw Śnieżnika, a podobno nawet Śnieżkę. Nam trafiają się idealne warunki – panuje inwersja, a przed nami rozciąga się efektowne morze chmur.
Po wizycie w schronisku rozpoczynamy zejście. Nie wracamy jednak dokładnie tą samą trasą. Schodzimy asfaltową drogą do pierwszej „agrafki” – ostrego zakrętu o 180 stopni – gdzie ponownie wchodzimy na szlak. Nim docieramy do przełęczy Hvězda, gdzie znów opuszczamy szlak i asfaltową drogą wracamy na parking.
Krótka, widokowa i bardzo przyjemna wycieczka.