Vlčí hora to niewielkie, ale bardzo dobrze widoczne w terenie wzniesienie na Pogórzu Łużyckim. U jego podnóża znajduje się miejscowość o tej samej nazwie – to właśnie stąd rozpoczniemy krótki spacer.
Na miejscu dostępne są dwa parkingi. Korzystamy z mniejszego – znajduje się tam kilkanaście miejsc postojowych oraz plac zabaw. Szlak czerwony zaczyna się co prawda przy drugim parkingu, jednak nie kierujemy się na niego. Zamiast tego skręcamy w prawo, a następnie przechodzimy przez drogę (uwaga – brak przejścia dla pieszych, droga tworzy łuk i ogranicza widoczność).
Dalej idziemy wiejską ścieżką w kierunku góry. To bardzo przyjemny odcinek trasy – mijamy drewniane płoty, sady owocowe oraz stare domy z dachówką, a miejscami również z elewacją z łupka. Po chwili dołącza do nas szlak czerwony.
Docieramy do końca wsi i skręcamy w lewo. Po krótkim odcinku dołączają znaki szlaku żółtego, którymi będziemy się teraz kierować. Szlak odbija w prawo i prowadzi lekko pod górę szeroką, wygodną drogą leśną.
W pewnym momencie żółte oznaczenia skręcają w lewo. Tutaj trasa staje się nieco bardziej stroma – ścieżka zwęża się i serpentyną prowadzi na szczyt. Po drodze mijamy liczne skały i wychodnie skalne. Vlčí hora ma pochodzenie wulkaniczne, a występujące tu skały to tefryty. Według niektórych źródeł mogą one nawet odchylać igłę kompasu o około 40 stopni.
Przez szczyt przebiega również dział wodny między dorzeczami Łaby i Odry.
Docieramy na wierzchołek. Znajdują się tu wiata turystyczna, tablice informacyjne oraz imponujące bazaltowe słupy skalne, które pełnią funkcję naturalnych ławek. Największą atrakcją jest jednak wieża widokowa, otwarta 19 maja 1889 roku.
W pobliżu wieży znajdowało się schronisko, które niestety spłonęło w 2023 roku. Według relacji miejsce to od zawsze miało duże znaczenie dla lokalnej społeczności, która szybko sfinansowała odbudowę schroniska (obecnie trwa) oraz naprawę wieży, która również ucierpiała w pożarze.
Wejście na wieżę kosztuje 40 CZK dla dorosłych. Po uiszczeniu opłaty wchodzimy na oszkloną galerię widokową, z której rozciąga się panorama we wszystkich kierunkach – głównie na Góry Łużyckie i Izerskie.
Po zejściu z wieży kontynuujemy wędrówkę żółtym szlakiem, który mija wieżę i zaczyna schodzić w dół. Przy wiacie turystycznej zmieniamy szlak na zielony (ścieżka dydaktyczna). Trasa prowadzi teraz trawersem zbocza w kierunku źródła Weronika (Verunčina studánka). Na miejscu znajdują się ławki oraz źródełko otoczone bazaltowymi kamieniami.
Następnie wracamy do wsi tą samą okolicą, w której opuszczaliśmy ją wcześniej, i zamykamy pętlę przy parkingu.
Cała trasa ma zaledwie około 2,5 km i stanowi bardzo przyjemny, krótki spacer pełen ciekawych miejsc i atrakcji przyrodniczo-historycznych. Szczyt należy do odznaki Sudeckiego Włóczykija, więc można go zaliczyć jako zdobyty. Na szlaku spotkaliśmy również kilku turystów.